Posted on 29 mei, 2013 in blog | 0 comments

 

De Grote Camargue bevat evenals de Kleine Camargue (zie weblog Camargue1) veel ondiepe, zoute meren/ lagunes. Het meer van Vaccarès is het grootste van de gehele Camargue en beslaat 65km2 en is minder dan 2 meter diep! (vergelijk oppervlakte Veluwemeer: 32km2 ).

De flamingo (Phoenicopterus roseus) heeft in de lagunes haar habitat, filtert kleine kreeftjes, zaden en algen uit het water met de kop onderste boven, waarbij een grappig detail is dat de bovenkaak bij deze vogel niet vast zit aan de schedel!

Door de beschermende maatregelen aan de kust komt er nog maar weinig zout water direct de meren in. De neerslaghoeveelheid is jaarlijks ± 600mm (750-830mm in NL) en de verdamping is ± 1400mm, waardoor het water in de loop van de zomer steeds zouter wordt. Bij de verdamping speelt naast de temperatuur ook de wind een grote rol.

 

In het noordelijk deel van de Camargue tussen de lagunes en Arlès is de productie van rijst volgens de natte methode één van de economische pijlers, daarnaast zijn wijn (Listel), zout en natuurlijk het toerisme bronnen van inkomsten. Voor de rijstbouw orden gigantische hoeveelheden water uit de Rhône overgeheveld naar de rijstvelden.

Een goed beeld van de Camargue-kust en de zoute meren erachter kun je vanuit Stes-Maries-de-la-Mer krijgen door de smalle strand-duinstrook (met dijk) te volgen naar het oosten. Dit kan alleen te voet of per fiets (of te paard een avontuurlijker route). De dijk is af en toe door stuifzand geblokkeerd, waardoor het fietsen een hindernisbaan kan worden. De duinenrij wordt regelmatig door baaien doorbroken. Door middel van verticale lattenschermen probeert men de duinen te versterken, aangezien erosie de kustlijn en duinen in haar greep heeft.

 

Vanaf de oostelijke zijde van de Camargue kun je ook de dijk naar het westen volgen. De D37 en een kleine zijweg in zuidelijke richting geeft brede blikken op het meer van Vaccarès. Met enig geduld (veel kuilen in de weg) kom je dan aan de oostelijke zijde van de dijk. Daar kun je weer alleen te voet of per fiets verder. Een smal pad tussen het Étang de Galabert en het Étang de Fargassier doet denken aan de Loosdrechtse plassen: aan beide zijden niets dan water.

 

Bij Salin-de-Giraud zijn ook zoutpannen en is een uitgebreide industrie (geweest?). Het gaf nu een indruk van vergane glorie, maar er is nog een fabriek. In de vorige eeuw werd dit zout voornamelijk gebruikt in de petrochemische industrie die iets oostelijker in Port de Fos ligt.

Vanuit Salin-de-Giraud kom je met een pont (Bac de Barcarin) de Grand Rhône over en dan is het interessant via Port-St-Louis-du-Rhône naar de grote schoorwal in de Golf van Fos te rijden (They de la Gracieuse). Zie blog Camargue1 voor uitleg van een schoorwal.

 

Wordt vervolgd………